een zoektocht naar uitdaging en avontuur
With the gutting of foreign coverage by most U.S. newspapers and the need to populate infinite Web space with content, a new creature has emerged: the foreign affairs blogger. Max Fisher, who hosts the Washington Post’s WorldViews page, is a leading exemplar of the species. Fisher’s newsy nuggets are often low-priority zeitgeist items that may or may not be vignettes of greater themes: …
Natuurlijk uit Zuid-Afrika 
Ik zou heel veel kunnen zeggen over dat mensen op het Afrikaanse continent een veel beter gevoel voor ritme hebben, dat ze beter kunnen dansen en nog veel beter kunnen drummen als wij. Tegelijkertijd weet ik dat je met zulke uitspraken moet oppassen. Voor je het weet ben je neo-imperialistisch bezig. En wij kunnen weer andere dingen. Lekker boeiend. Ik heb in elk geval mijn eigen djembe weer gevonden. Die heb ik heel toeristisch ooit in Gambia gekocht voor omgerekend 17 euro. Wie weet, lukt het me ooit ook nog wel djembe te spelen. Onderstaande filmpjes vind ik in elk geval erg inspirerend.
Mensen, het klopt, ik speel basgitaar. Ik zit net te bedenken dat een gedeelte van mijn sociaal netwerk dat helemaal niet weet. Ik zal hier het verhaal er achter uitleggen.
Ik kom uit een muzikaal gezin. Al vroeg moest ook ik op blokfluitles. Dat deed ik eigenlijk best goed. Ik studeerde ook braaf elke dag, wat zeker ook geholpen heeft. Op mijn twaalfde bedacht ik het volgende: ik kan wel supergoed in blokfluiten worden, maar wat kan ik er mee. Blokfluitjuf worden? Laten we dat nou maar niet doen. Dus rond mijn dertiende ben ik er mee gestopt. Nadien heb ik hem af en toe zeker nog wel eens opgepakt. Om heel eerlijk te zijn, vandaag was de meest recente keer.
Op mijn vijftiende miste de kerk een bassist en vroegen ze of ik dat wilde gaan doen. Al spelend in de kerk, heb ik leren basgitaar spelen. Daarna ben ik op muziekles gegaan en heb ik op de popschool gezeten. Kortom speelmogelijkheden genoeg. Op mijn negentiende veranderde ik van kerk en kwam ik in een hele grote kerk terecht. Na een half jaar ben ik ook daar op het podium terecht gekomen. Op een gegeven moment was ik ook daar de enige basist. Maar het heeft me wel de mogelijkheid gegeven elke week voor een publiek van 500 man te staan 4 jaar lang. Tegelijkertijd ben ik ook op mijn studentenvereniging gaan spelen. Terwijl ik weg ben gegaan uit de grote kerk in 2004, heb ik wel tot 2007 bij de vereniging gespeeld.
Toen kwam ik een kerk met orgel terecht, wat eigenlijk wel een opluchting voor mij was. Nu stond naar de kerk gaan niet meer synoniem voor muziek moeten maken. Maar ook daar hadden ze af en toe momenten dat ze wel een bassist konden gebruiken. Maar zoals een goed muzikant betaamd, onhou je gewoon welke bewerking van nummers je in welke gelegenheid heb gespeeld. Dus daar zat ik mijn nieuwe kerk, met allemaal flashbacks naar vorige kerken. Dat is niet zo handig. Daar ben ik dus mee gestopt. Daar kwam bij, dat ik op dat moment heel klein woonde en daarom geen mogelijkheid had, om thuis te oefenen.
Muziek maken is voor mij altijd een strijd geweest tussen verstand en gevoel. Ik kan uitstekend noten lezen en zowel voor fluit als gitaar kan ik er prima mee uit de voeten. Maar omdat ik daar zo goed in was, heeft het mij vaak belemmerd goed te improviseren. En vaak durfde ik dat ook niet. Vorig jaar heb ik gesprekken gevoerd met een persoon die even heel belangrijk voor mij was/is en ook hij probeerde mij weer aan het spelen te krijgen, overigens niet helemaal met het gewenste resultaat.
Maar ja, nu volg ik een cursus toneel. Inmiddels zit ik op de gevorderde cursus en ja, er is bedacht dat er gitaar gespeeld moet worden door mij en nog twee dames op de uitvoering. Ik heb wel een akoestische gitaar, maar meer dan een beetje pielen heb ik nooit gedaan. Maar om heel eerlijk te zijn, dat country-nummer was zo ingestudeerd. Het was heel duidelijk voor mij dat ik bassen veel leuker vind. Maar nu is mijn eigen basgitaar stuk. Ik heb inmiddels de bas van mijn zusje hier. En ja, ik kan het nog.
En wat de toekomst betreft, op mijn bucketlist staat dat ik contrabas wil gaan spelen. Dus moet er wel een keer van gaan komen. Maar misschien ga ik volgend jaar ook wel gewoon wat met mijn basgitaar doen. Voorlopig ben ik er nog niet uit. Er staat in elk geval muziek op de bucketlist. Dat is het belangrijkste.
Ik weet eigenlijk niet of ik ooit al een video van Nick Vujicic op mijn blog heb gezet. Ik heb zijn boeken tijdens mijn vakantie gelezen en het was absoluut inspirerend. Ik kan er wel heel veel aan toevoegen, maar de video zegt genoeg. Deze man is een held.
Mocht je bovenstaand verhaal te christelijk vinden, dan zal de film hieronder je vast wel beter bevallen.
Ja deze blog gaat over reizen. Reizen is voor mij een belangrijke manier om de wereld te ontdekken, mezelf te ontdekken en eventjes weg te zijn uit mijn eigen omgeving. Voorlopig heb ik geen geld om te reizen. Dat weerhoudt mij er natuurlijk niet van om er alvast over te dromen. Want er gaat vast wel een moment komen dat ik wel weer geld heb om het vliegtuig of de trein te pakken. Hier komt een lijstje van bestemmingen waar ik erg graag naar toe zou willen.
1. Zuid-Afrika. Het land waar ik graag zou willen werken en oud zou willen worden. Ik heb zelden zo’n mooi groot en gevarieerd land gezien met zulke mooie mensen
2. Rusland. Nu ik in mijn eentje in een Afrikaanse trein heb gezeten, durf ik het denk ik ook wel aan, de trein naar St. Petersburg te pakken. Er zijn twee mogelijke routes: via Moskou met de EuroCity Night liner en via Stockholm met de ferry naar Helsinki en vanaf daar de trein pakken. Je zou er ook nog een mooi rondje van kunnen maken. Ik wil heel graag de grote Hermitage eens van dichtbij bekijken met alle kunstwerken die daar hangen.
3. Londen. Ondanks mijn reislust ben ik nog nooit in Londen geweest. Ik heb zo het idee dat ik me in Londen weken kan vermaken. Dus dat moet ik maar eens gaan doen.
4. Ethiopië. Er is zelden een land geweest waar ik zulke mooie verhalen over gehoord heb. Ethiopië is een land waar trotse zelfbewuste mensen wonen, met een geschiedenis die al duizenden jaren oud is en met een prachtige cultuur. Ja, dat zou ik zeker van dichtbij willen bewonderen.
5. Zambia/Zimbabwe/Botswana. Ik ben maar heel even in Lusaka geweest, maar toch was het een stad die mij opviel. Voor Afrikaanse begrippen is Lusaka een nette opgeruimde stad en als ik alle verhalen moet geloven is het daar goed vertoeven. Ik heb tijdens mijn laatste reis de Victoria Falls gemist. Die moet ik zeker nog eens gaan bekijken. Verder heb ik ook mijn safari naar Chobe National Park gemist. Dat is zeker een reden om daar nog eens heen te willen. En ja, Zimbabwe, ondanks dat het land alleen maar negatief in het nieuws is, lijkt het me een prachtig mooi land.
6. Het noorden van Noorwegen heb ik al eens bezocht en ja het was prachtig. Wat heel bizar toen was, is dat het niet donker werd toen ik daar was. Toch zou ik dezelfde plekken nog een keer willen bezoeken maar dan in de winter. Ik zou graag een keer het Noorderlicht willen zien.
7. New York……als ik mijn rijbewijs heb, wil ik weer eens naar de VS. New York is ongeveer net zo belangrijk als Londen. Het is een plaats waar ik denk ik weken zoet ben, want alle musea moeten natuurlijk van binnen bekeken worden.
8. Zanzibar. Ik heb tijdens mijn treinreis van Dar Es Salaam naar Kapiri Mposhi zulke mooie verhalen gehoord over Zanzibar en ook mijn zusje wist me mooie verhalen te vertellen over Zanzibar, dat ik dit eiland graag zelf zou willen bezoeken.
9. En last but not least, mocht het mij gegeven zijn om met iemand te trouwen ooit, dan weet ik al wat mijn ideale huwelijksreis zou zijn. En dat is, tadaaaaaaaa met de Trans-Siberië-Express naar China. Dat lijkt me zo supervet. Ondanks mijn trein-ervaring zou dat een reis zijn, die ik niet alleen zou willen doen. Maar de Trans-Siberië-Express is natuurlijk wel de treinreis der treinreizen.
Voorlopig heb ik nog helemaal geen geld. Maar er komt vanzelf een dag dat ik weer wel op reis kan. En wie weet is het lijstje met leuke bestemmingen dan nog langer geworden.
Freshly Ground is met recht de leukste en de vrolijkste Zuid-Afrikaanse band die ik ken. En in Zuid-Afrika zijn ze erg groot. Ik blijf ze fijn vinden en waarom zou ik ze niet op mijn blog zetten. Het is best wel fijne muziek.
Nijdeka Akunyili is een Nigeriaanse kunstenares, woonachtig in de VS. Haar figuratieve collage-schilderijen zijn op dit moment erg geliefd. Zowel de invloed van haar Nigeriaanse afkomst als de Westerse invloed is goed terug te zien in haar werken. Persoonlijk vind ik collages erg interessant. Het is zowel spelen met materiaal, als vormen als compositie en de spanning die dat kan veroorzaken vind ik erg spannend. Zo ook met deze mevrouw.
Mijn beste vriendin is nogal van de lijstjes. Die lijstjes helpen om structuur in dingen te krijgen. Stiekem ben ik eigenlijk wel jaloers op al die lijstjes. Ik heb bedacht dat ik ook een lijstje wil, maar wel eentje vol met leuke dingen. Via een van mijn zusjes kende ik het concept van de bucketlist al. Het lijstje van alle leuke avonturen die je in je leven zou willen doen. Hij gaat nog veel en veel langer worden, maar meer dan 33 items kon ik even niet zo uit mijn mouw schudden. Op de website www.bucketlist.org kun je via de social media je eigen lijstje bijhouden en inspiratie opdoen voor nieuwe dingen.
Deze video doet mij heel erg denken aan mijn confrontatie met Johannesburg. Johannesburg is een harde rauwe stad, die op zijn tijd best gevaarlijk kan zijn om in rond te lopen. Ja ik ben vlak bij Hillbrow in de buurt geweest. Net buiten Hillbrow ligt een buurtje genaamd Maboneng Precinct waar ik erg graag naar toe wilde. In Maboneng Precinct zijn ze pakhuizen aan het ombouwen tot galerieën, restaurantjes en winkeltjes. En ook de Johannesburg Art Gallery ligt net buiten Hillbrow. Ja, je voelt wel dat de gekleurde mensen aversie hebben tegen blanke mensen, zo van jullie hebben ons nog wat tegoed. En dat geeft een rare sfeer, waar het gewoon eng is om rond te lopen. Ja ik was zo naïef om 2 blokken te lopen. Daarna heb ik braaf de taxi genomen hoor. Maar Maboneng Precinct was positief en het is heel positief dat er hard wordt gewerkt om wat van het leven te maken.
Ook in Pretoria heb je wijken zoals Hillbrow. Mijn lieve vriendinnen hebben me laten zien waarom ze niet meer naar down town Pretoria gaan, ookal hebben ze er vroeger hun leven gehad en er gewerkt. Het is simpel weg niet meer mogelijk. Ik begrijp heel goed, waarom mijn lieve vriendinnen veilig aan de andere kant van de heuvels blijven.
Toch is de sfeer ook fascinerend. De mensen zijn prachtig en de drive om wat van het leven te maken is fantastisch.
