een zoektocht naar uitdaging en avontuur

Laatste

Uit de krant gepikt…..

Een bericht over een man die een berg beschilderde, omdat hij van God hield. Een beeld zegt soms meer dan 1000 woorden. Ik heb heel veel respect voor zo’n man, die schijt heeft aan alles en iedereen om hem heen. Je mag het aanbidding noemen voor God, een uiting van liefde of je noemt het gewoon kunst. Kan in dit geval allemaal.

De marathon ontlopen.

Vandaag een prachtige loop van hoek van Holland naar den haag gelopen. Het was heerlijk. En ook nog een prachtige quote van Augustinus in mijn hoofd om lekker over te filosoferen:

onrustig is mijn hart, totdat het rust vind in U.

het leven is goed.

20140413-123401.jpg

20140413-123415.jpg

20140413-123427.jpg

20140413-123439.jpg

halve marathon perikelen

Ok, ik heb hard getraind om volgende week de halve marathon te kunnen doen. Maar ik kwakkel al een paar weken met mijn gezondheid. Moe, pijntjes, dat soort dingen. Ik ben heel erg van het niet zeuren, maar als het je werk gaat beïnvloeden, dan moet je toch wat. Inmiddels slaap ik wel meer, wat wel wat helpt en gelukkig heb ik eindelijk eiwitshakes gevonden op sojabasis. Hopelijk helpt het. Dat neemt niet weg, dat ik nu zwaar verkouden ben en een lichte blessure heb aan mijn linker enkel. Ik kan 5km lopen zonder pijn, maar daarna wordt lastig. Ik heb hard gewerkt om de CPC loop te kunnen gaan lopen, maar ik weet niet of het gaat lukken. Zo als het er nu naar uit zit, laat mijn lijf me in de steek. Met een verkoudheid kun je wel een rustig loopje doen, maar geen halve marathon. En ja, die enkel. Ik heb me voor de zekerheid maar ergens anders ingeschreven, mocht het volgende week echt niet gaan lukken en dat is de Antwerp 10 Miles. Ik houd jullie op de hoogte. Misschien niet via mijn blog, maar anders wel via twitter ofzo.

Geluk of……

Wanneer heb je nu geluk of wanneer zeg je nu dat je schietgebedje heeft geholpen? Vanochtend zou ik gaan trainen van Katwijk naar Scheveningen. Na 5 km wilde ik een mooie foto maken van de omgeving. Toen stond mijn rugzak open en was mijn mobiel weg. Na 5 km was ik op de plek waar ik mijn mobiel voor het laatst in handen had. Ik zoeken. Een omstander maakte een opmerking en ik zei dat ik mijn mobiel zocht. Hij zei, geef maar je nummer, dan bellen we hem even. Neemt een mevrouw op. Ja, ik kon mijn mobiel op komen halen. Ok in totaal 7 km de andere kant opgelopen. En toen ik op het adres aankwam, kreeg inderdaad mijn mobiel terug. Heb ik nu gewoon mazzel of zijn mijn schietgebedjes verhoord? Daarna nog heel even het strand op geweest. Ben niet meer in Scheveningen terecht gekomen .

20140112-124818.jpg

Jef Koons – Balloon Dog

2013, mijn persoonlijke terugblik

2013 was een jaar om nooit te vergeten. Wat was afgelopen jaar een rollercoaster. Ik had geen enkel aspect van 2013 willen missen.  Deze post is reuze eng om te schrijven, omdat ik heel lang niet zo persoonlijk ben geweest op mijn blog. En de inhoud doet me echt wel wat.

Het begon natuurlijk met mijn comming out, op mijn blog. Dat was heftig, dat was eng. Maar de reacties waren over het algemeen heel gaaf. De eerste maanden van 2013 waren heftig, voornamelijk door een aantal gesprekken over mijn biseksualiteit in de kerk. Maar bovenal waren de eerste maanden van 2013 heftig, omdat mijn comming out mij confronteerde met mijn meest heftige angst, die ik in de loop van de jaren had opgebouwd en dat is angst voor de kerkelijke tucht. Door deze angst heb ik altijd mijn kerklidmaatschap willen verdienen en ontzettend hard mijn best willen doen. Uiteindelijk was de angst zo groot, dat er alleen nog maar de angst was, dus toen ben ik mijn kerk uitgestapt.

De afstand deed me doen realiseren dat ik een hoop bagage mee had genomen uit alle vorige kerken waar ik lid van ben geweest, en dat dat ook de oorzaak is van die angst. Ten tweede deed het me realiseren dat weggaan geen zin had, omdat ik mijn bagage toch wel mee zou nemen. Tot slot was ik door persoonlijke omstandigheden genoodzaakt contact te blijven houden en zo kwam dat ik na 5 of 6 weken toch al weer in gesprek was en ditmaal over mijn terugkeer. De vraag was wel hoe nu verder. Er was in tijd niet heel veel meer over van mijn relatie met God, omdat angst een allesverslindend monster is. God laat gelukkig niet los wat Zijn hand begonnen is en dat heeft Hij ook bij mij niet gedaan.

Het is heel raar om te zeggen, dat ondanks dat ik al jaren naar de kerk ga en mijzelf al jaren christen noem, ik nooit heel erg met Jezus als persoon bezig ben geweest. Ik ben vaak bezig geweest met God als Almachtige Koning en Heerser en met de Heilige Geest, maar nooit zo veel met Jezus. En daar is verandering in gekomen. De bijbel is nog nooit zo fascinerend geweest.

En als klap op de vuurpijl. Ik was koud drie weken terug in kerk, of er gebeurde grootste dingen op het gebied van mijn werk. Het uitzendbureau waar ik werkte, had eindelijk een positie gevonden waar ze me konden plaatsen. Dus na weer drie weken verder, had ik een andere baan. Het begin bij mijn huidige werkgever is even knokken geweest. De positie waarvoor ik was aangenomen, bleek niet op de manier ingevuld kunnen worden zoals verwacht. Ik heb mijn best gedaan me zo nuttig mogelijk te maken en uiteindelijk heeft dat geleid dat ik naar de afdeling veiligheid kon, waar ik nu sinds begin november werk. En ja, het knokken is de moeite waard geweest, want ik heb nu een prachtige positie, met leuke collega’s, inhoudelijk interessant werk en ik mag in september 2014 aan een post graduate gaan beginnen. Ik ben zo blij met de kansen die ik heb gekregen en het feit dat ik collega’s heb, die in mij geloven. Hoe bedoel je, vet………

En o ja, ik heb ook nog mijn eerste halve marathon gelopen en de Zevenheuvelenloop. De Zevenheuvelenloop is een prachtige loop. Ik heb mijn eerste trainingen door de duinen gedaan. En alle Hagenezen die dit lezen, die duinen bij Duindorp, ik ben jaloers.

Kortom, 2013 was een jaar om nooit te vergeten. Het was een heftig jaar, maar absoluut de moeite waard. En wat grappig om mijn terugblik over 2012 terug te lezen. Mijn verwachtingen zijn gewoon uitgekomen, hoe bedoel je vet.

Wat gaat 2014 brengen voor mij:

In elk geval mijn rijbewijs. Ik ben nu vier keer gezakt, de vijfde keer gaat hem gewoon worden. Verder gaat er een auto komen. Ik ga naar Zanzibar op vakantie. Ik ga in september met een opleiding starten. Verder weet ik zeker, dat ik een hoop plezier in mijn werk ga hebben, veel ga leren op inhoudelijk vlak. Mijn tweede halve marathon komt er aan en ik wil gaan trailrunnen komende zomer. En ja, ik geloof dat op geloofsvlak God met mij verder gaat. En wie weet wat er verder gaat gebeuren, misschien wel nieuwe vriendschappen (in welke vorm dan ook)…………….. ik ben heel benieuwd en ik heb heel veel zin.

2013 in review

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2013 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

A New York City subway train holds 1,200 people. This blog was viewed about 4,400 times in 2013. If it were a NYC subway train, it would take about 4 trips to carry that many people.

Click here to see the complete report.

Zanzibar

Sinds mijn promotie is de behoefte om mijn blog bij te houden, praktisch gedaald naar nul. Waarom, ik kan mijn schrijf-ei voldoende kwijt in mijn werk en dat is super. Maar omdat ik toch een keer wil nadenken over vakantie, toch nog een berichtje.

Ik wil naar Zanzibar. Als ik ergens tussen het voorjaar en de zomer daar naar toe wil, kan ik nu voordelige tickets krijgen. Ok, ik vlieg dan wel op Dar-Es-Salaam, maar dat maakt niet uit. Aan de andere kant, is het bijna net zo duur om op Zanzibar zelf te vliegen, als je kosten zoals taxikosten, ferrykosten en extra kosten om nog een of twee nachten in Dar-Es-Salaam door te brengen meerekent. Er gaat een ferry. Ik wil er 8 dagen naar toe, 4 dagen strand, 4 dagen Stone Town, of 5 dagen strand, 3 dagen Stone Town. In elk geval Stone Town, een Spice Tour moet er wel bij zitten en misschien wel dolfijnen spotten. (Ik weet wel wie er met me mee wil :-)).

Big Man

Bye bye facebook

Jeee, ik heb het zojuist gedaan. Ik heb mijn facebook-account gedelete. Waarom, ik heb er geen zin meer in? Ik vind iedereen nog hartstikke aardig hoor, dus persoonlijk is dit niet. Maar ik ben het een beetje zat dat een bedrijf bepaald via algoritmes, welke statusupdates ik wel en niet te zien krijg. Bovendien word ik er sociaal erg lui van. Ik wil graag weten hoe het met iedereen gaat, maar nu moet ik er echt moeite voor doen. En ja, dat heeft wel z’n charmes.

Maar mijn blog bestaat nog steeds, ik heb twitter, linkedin, tumbler en voor de degene die mijn telefoonnummers hebben, ook nog what’s app. 

Mijn nieuwe functie is erg leuk, werk samen met leuke collega’s en ga een heleboel leren.

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 229 andere volgers